پس از شهادت حضرت علی النقی(ع)، فارِس بن حاتم قزوینی، از شیعیان پرنفوذ و نایبان اصلی امام هادی ع که در زمان امام شیعه از نیابت خلع شدهب ود، اعلام کرد که امام واقعی شیعه محمد فرزند بزرگ هادی بوده است که قبل از امام هادی ع فوت کردهاست. اما او مقام امامت را از طریق غلام خود نفیس به جعفر (که بعدها توسط شیعیان جعفر کذاب نام گرفت) سپرده است.

جامعُ الرُواة، کتابی رجالی به زبان عربی از محمدبن علی اردبیلی، عالم عصر صفوی میباشد.نام کامل کتاب، جامعُ الرُواة و اِزاحةِ الاشتباهات عن الطرقِ و الاَسناد میباشد.حیات مولفبه جز اشارات کوتاه خود اردب

تَنْقیحُ المَقال فی اَحوالِ الرّجال یا تنقیح المقال فی علم الرجال کتابی مفصل در علم رجال به زبان عربی، که به تنقیح المقال مشهور است. کتاب تألیف شیخ عبدالله مامقانی،(م ۱۳۱۱ش) عالم و فقیه امامی قرن چهار

شیخ او را از اصحاب امام ابوالحسن علیه السلام دانسته و اضافه می کند که او از غلات بوده و ملعون است [1] کشی می گوید: نصر بن صباح گفت: امام هادی علیه السلام، حسن بن محمد معروف به ابن بابا، محمد بن نصیر نمری و فارس بن حاتم قزوینی را لعنت کرد [2] .

تهذیب اللغة (معجم تهذیب اللغة ازهری)

«تهذیب اللغة» اثر ابومنصور محمد بن احمد ازهری از علمای ادب عرب و زبان شناس قرن چهارم هجری است که در موضوع لغت به زبان عربی در ۱۵ جلد منتشر شده است. گردآوری لغاتی که مؤلف خود مستقیما از عرب بادیه نشین شنیده و نیز تصحیح و تهذیب کلماتی که در ثبت و ضبط قرائت و کتابتشان خطا و تصحیف رخ داده انگیزه مولف از نگارش کتاب بوده است. بر همین اساس کتابش را به تهذیب اللغه نامگذاری کرده است.

صاحب بن عباد
صاحِب بْنِ عَبّاد (۳۲۶-۳۸۵ق)، کاتب و وزیر دولت آل بویه (مؤید الدوله و فخر الدوله)، از دانشمندان شیعه و از ادیبان دو زبان عربی و فارسی. نام وی اسماعیل است؛ اما به «صاحب» مشهور بوده و به «کافی الکفات» نیز ملقب بوده است. مشهورترین کتاب ادبیاش «المحیط فی اللغة» است. صاحب بهویژه در ری و اصفهان، محافل علمی و ادبی بر پا میکرد و دانشمندان به دورش جمع میشدند. وی پس از هجده سال و یک ماه وزارت، در ری وفات یافت و در اصفهان به خاک سپرده شد.

این مطلب توسّط یکى از نویسندگان مطرح شده است.1 وى بر آن است که نظریه عصمت امامان علیهم السلام در قرن دوم هجرى به وسیله هشام بن حکم (179ق) متکلّم بزرگ شیعه پیشنهاد گردید و پیش از آن مطرح نبوده است.2

مُفَضَّل بن عُمر جُعفی کوفی از اصحاب و شاگردان امام جعفر صادق(ع) و امام موسی کاظم(ع) است. مفضل را از کسانی دانستهاند که در سازمان وکالت فعال بوده و جزء وکلای امام صادق(ع) و امام کاظم(ع) در شهر کوفه ب

شیخ احمد احسایی (۱۲۴۱-۱۱۶۶ق) شخصی است که توانست با نگاهی آمیخته با غلو و افراط در مکتب شیعه امامیه، قرائت متفاوتی از این مکتب ارائه دهد. این قرائت اگرچه در راستای همان اصول عقاید شیعیان دوازده امامی بود اما گونهای غلوآمیز و طرح تازهای داشت، و در چند مورد هم عقاید و اصول تازهای اظهار کرد.

محمد بن نصیر نمیری در اثر آموزشهایی که نزد عمر بن فرات بغدادی فرا گرفت، دارای عقاید انحرافی و کفرآمیز گشت. وی با اینکه امامت حضرت هادی (علیهالسلام) را قبول داشت، اما درباره آن امام افکار غلوآمیزی پیدا کرد. وی پس از وفات امام حسن عسکری (علیهالسلام) به طور آشکار ادعای نیابت کرد و چنین القا نمود که امام هادی (علیهالسلام) خدای جهانیان است و وی فرستاده و پیامآور اوست.